سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: همایش ملی انسان، محیط زیست و توسعه پایدار

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

ایران غازی – استاد گروه جغرافیا دانشگاه اصفهان
سیدحسن حسینی ابری – استاد گروه جغرافیا دانشگاه اصفهان
مسعود نصری – استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد اردستان
نیلوفر قدیری – دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری

چکیده:

براساس گزارش توسعه انسانی سازمان ملل متحد نسبت شهرنشینی درایران در سال ۱۹۶۰ (۱۳۳۹) معادل ۳۴ درصد بوده است که در سال ۱۹۹۲(۱۳۷۱) به ۵۸ درصد افزایش یافته است در مجموع پدیده افزایش شهرنشینی را در کشور می توان معلول عواملی نظیر مهاجرت روستائیان به شهرها به دلیل توسعه صنعتی، اسکان و تمرکز عشایر در شهرهای نوبنیاد و تبدیل شدن تعدادی از نقاط روستایی به شهر دانست. رویکرد موجود در تبدیل یک سکونت گاه روستایی به شهردرایران رویکردی دو ارزشی دو وجهی است که حاکی از عدم توجه کامل به ابعاد متنوع، خصائص، و ویژگیهای این گونه از سکونت گاهها است و فقط تقاضاهای مردمی و عوامل سیاسی در شکل گیری و تبدیل یک روستا به شهر نقش دارند شهری که در پژوهش حاضر مورد بررسی قرار می گیرد شهر ساحلی زاینده رود در حاشبه راه ارتباطی اصفهان به زرین شهر می باشد که درسال ۱۳۷۹ از بهم پیوستن ۵ روستای بزرگ بنا نهاده شده است دراین مقاله اثرات و پیامدهای زیست محیطی تبدیل این روستا به شهر با استفاده از تکنیک EIA و بارویکردی تحلیلی – پژوهشی مورد بررسی قرارگرفته است.