سال انتشار: ۱۳۸۸

محل انتشار: چهارمین همایش نگرشی بر آیین نامه طراحی ساختمانها در برابر زلزله (استاندارد ۲۸۰۰)

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

محمد ابراهیمی کوپایی – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی زلزله، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و
عبدالرضا سروقد مقدم – استاد یار پژوهشگاه بین المللی زلزله شناسی و مهندسی زلزله

چکیده:

در شرایطی که طبقه بندی طراحی لرزه ایی به عنوان یکی از معیار های اصلی در ضوابط طراحی لرزه ایی در آیین نامه های معتبربین المللی به شمار می رود، این مفهوم در ضوابط ویرایش سوم استاندارد ۲۸۰۰ ایران وارد نشده است. در این تحقیق طبقه بندی طراحی لرزه ایی در آیین نامه ASCE7–05به عنوان مرجع آیین نامه بین المللی ساختمانی در ضوابط طراحی لرزه ایی، مبنای کار قرار گرفته و با استفاده از طیف طراحی ویرایش سوم استاندارد ۲۸۰۰ ایران هر یک از مناطق کشور در یک گروه از طبقه بندی طراحی لرزه ایی قرار می گیرند.نتیجه مطالعات پارامتری نشان می دهد که با طبقه بندی های کنونی زمین در ویرایش سوم استاندارد ۲۸۰۰ و همچنین سطوح خطر نسبی زلزله، کلیه مناطق ایران در گروهD از طبقه بندی طراحی لرزه ایی قرار می گیرند. با قرارگیری مناطق مختلف کشور در گروه D نیازی به وارد نمودن این مفهوم در آیین نامه های بومی وجود ندارد، لیکن تقسیم بندی دقیق تر شرایط ساختگاهی و سطوح خطر نسبی زلزله در کشور، همچنین در نظر گرفتن اثرات حوزه ی نزدیک در تعیین پارامتر های طیف طراحی می تواند منجر گردد که کلیه مناطق کشور در یک گروه از طبقه بندی طراحی لرزه ایی جای نگیرند. از طرف دیگر در شرایط کنونی، قرار گیری مناطق مختلف کشور در گروه D از طبقه بندی طراحی لرزه ایی، منجر می گردد که به کارگیری برخی از ضوابط طراحی لرزه ایی ضروری مربوط به ساختمان هایی که در این گروه قرار می گیرند، از دیدگاه آیین نامه های بین المللی برای کلیه مناطق کشور الزامی باشند. در این مقاله تبعات قرار گیری مناطق مختلف کشور در یک گروه از طبقه بندی طراحی لرزه ایی در ضوابط بند های مختلف آیین نامه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است.