سال انتشار: ۱۳۸۸

محل انتشار: ششمین کنگره علوم باغبانی ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

محمدمهدی جابری زاده – دانشگاه شهید چمران اهواز
محمدحسین دانشور – دانشگاه شهید چمران اهواز
خلیل عالمی – دانشگاه شهید چمران اهواز

چکیده:

خیار چنبر یک واریته گیاهشناسی (flexuosus Naud) از گونه خربزه (Cucumis melo) متعلق به خانواده کدوئیان (Cucurbitaceae) است. خیار چنبر به صورت عمده در منطقه خوزستان کشت می گردد و گیاهی مقاوم به گرما است و از خرداد تا مهر که به علت گرما امکان تولید میوه خیار در خوزستان میسر نیست, جایگزین خیار می گردد. این گیاه دارای میوه ای دراز و استوانه ایاست که وقتی نارس است, به جای خیار مصرف می شود. نظر به اهمیت اقتصادی خیار چنبر در مناطق گرم کشور, این گیاه مدل خوبی برای بررسی های ژنتیکی و فیزیولوژیکی مربوط به گونه ی خربزه ها است و می توان از آن برای پیدا کردن ژن ها و راه کارهای مفید حل مسائل متعدد کشت انواع خربزه و خیار استفاده کرد. کالوس می تواند در تولید باززایی (اندام های ساقه و ریشه), تهیه پروتوپلاست, تولید جنین سوماتیک و تولید متابولیت های ثانویه مورد استفاده قرار گیرد. پس از جدا نمودن پوست بذور و استریل نمودن آنها, بذور در محیط کشت MS قرار داده شدند تا جوانه زنی در روشنایی صورت گیرد. از هیپوکوتیل و کوتیلدون گیاهچه های 10 روزه به عنوان ریزنمونه, جهت کشت در محیط های کالوس زایی استفاده شد. جهت کالوس زایی ازمحیط کشت MS, باضافه 0/8 درصد آگار, 3 درصد ساکاروز و هورمون های NAA با دو غلظت 1 و 2 میلی گرم در لیتر و BAP با دو غلظت 0/1 و 0/5 میلی گرم در لیتر استفاده شد. همچنین برای رسم منحنی رشد, در آزمایشی دیگر در طی مدت 6 هفته, روند افزایش وزن تر کالوس مورد بررسی قرار گرفت. از چهار محیط کشت موجود بیشترین کالوس زایی مربوط به محیط کشت با هورمون های NAA با غلظت 1 میلی گرم در لیتر و BAP با غلظت 0/1 میلی گرم در لیتر بدست آمد. همچنین کوتیلدون میزان کالوس بیشتری نسبت به هیپوکوتیل طی 4 هفته تولید کرد.