سال انتشار: ۱۳۸۸

محل انتشار: ششمین کنفرانس اقتصاد کشاورزی ایران

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

ثاراله رضاپور – دانشجوی کارشناسی ارشد اقتصاد کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس
امیرحسین چیذری – استادیار گروه اقتصاد کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس

چکیده:

از آنجا که توسعه صادرات در هر زمینه ای مستلزم وجود مزیت نسبی به طور طبیعی (مزیت نسبی ایستا) و کسب مزیت نسبی پویا با استفاده از علوم و فناوری نوین است، لذا با توجه به موقعیت ایران در تولید و صادرات مرکبات، بررسی مزیت نسبی این محصول در زمینه تولید و صادرات می تواند اطلاعات سودمندی در زمینه تدوین راهبرد توسعه و صادرات آن در اختیار برنامه ریزان و سیاستگذاران قرار دهد. از سوی دیگر، بیشتر نظریه پردازان معتقدند که برای توسعه صادرات در هر کشوری، از جمله اقدامات ضروری، شناسایی مزیتهای نسبی، اولویت بندی بخش های دارای مزیت و سرمایه گذاری در توسعه تولید و صادرات این بخش ها می باشد. از این رو این مقاله به بررسی وجود یا عدم مزیت نسبی صادرات مرکبات در ایران و روند تغییرات آن طی دوره زمانی ۸۴-۶۴ و همچنین به بررسی جایگاه و درجه و توان رقابتی این محصول در بین کشورهای عمده صادرکننده جهان طی دوره ۲۰۰۵-۱۹۹۰ می پردازد.