سال انتشار: ۱۳۸۸

محل انتشار: چهارمین همایش نگرشی بر آیین نامه طراحی ساختمانها در برابر زلزله (استاندارد ۲۸۰۰)

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

موسی محمودی صاحبی – استادیار گروه عمران، دانشکده عمران، دانشگاه شهید رجایی

چکیده:

در طراحی لرزه ای سازه ها، محاسبه تغییر مکان جانبی ماکزیمم سازه ها (شامل تغییرمکان ارتجاعی و غیرارتجاعی) اهمیت زیادی دارد. آئین نامه های طراحی لرزه ای، تغییر مکان جانبی ماکزیمم سازه ها را با ضرب تغییر مکان جانبی نظیر طراحی آنها (که از تحلیل خطی بدست می آید) در ضریبی بزرگتر از یک (که عمدتا به ضریب رفتار وابسته است) تعیین می نمایند. هر چه مقدار این ضریب، که به ضریب بزرگنمائی تغییرمکان معروف است، به مقدار واقعی نزدیکتر باشد، مقدار تغییر مکان جانبی ماکزیمم سازه ها، دقیق تر خواهد بود. ضریب بزرگنمائی تغییرمکان به عوامل متعددی از قبیل ضریب شکل پذیری، ضریب مقاومت افزون و ضریب اطمینان طراحی بستگی دارد. هدف اصلی این مقاله، بررسی ضرایب بزرگنمائی تغییرمکان پیشنهادی در آئین نامه های لرزه ای و ارائه ضرایب جدید برای تعیین دقیق تر آن می باشد. نظر به اینکه، در استاندارد ۲۸۰۰ ، تعیین این ضریب به ضریب دیگری به نام ضریب رفتار وابسته است، در این تحقیق نیز این ایده دنبال شده است. برای نیل به این هدف از دو روش استفاده گردیده است. در روش اول، که برای تمامی انواع سازه ها کاربرد دارد، نسبت ضریب بزرگنمائی تغییرمکان و ضریب رفتار مستقیما تعیین می گردد. در روش دوم که فقط برای قابهای خمشی بتن مسلح تحقیق شده است، هر یک از ضرایب بزرگنمائی تغییرمکان و رفتار به طور جداگانه محاسبه می گردد و سپس نسبت آنها تعیین می شود