سال انتشار: ۱۳۹۳

محل انتشار: همایش ملی راهکارهای پیش روی بحران آب در ایران و خاورمیانه

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

علی محمدخانی – دانشجوی دکتری اقتصاد کشاورزی دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرودشت
ابوذر روستا – دانشجوی دکتری اقتصاد کشاورزی، مدرس دانشگاه پیام نور واحد مرودشت،

چکیده:

پایین بودن بهره وری عوامل تولید یکی از مهمترین ویژگی های اقتصادی مناطق روستایی ایران است. یکی از عوامل موثر در این امر،قطعه قطعه بودن اراضی زراعی است و راهکار مناسب، اجرای طرح های یکپارچه سازی اراضی است. زمین و اندازه آن به عنوان یکی از مهم ترین عوامل تولید در بخش کشاورزی حائز اهمیت است. پراکندگی و دوری قطعات زمین از جمله مسایل عمده ای است که بهره برداران روستاهای شهرستان پاسارگاد با آن رو به رو هستند. غیر کارآ بودن مدیریت مزرعه، عدم استفاده مؤثر از تکنولوژی و ماشین آلات کشاورزی و پایین بودن بهره وری عوامل تولید، همگی به نوعی در ارتباط با پر اکندگی اراضی هستند. از این رو، متخصصین برای رفع مشکلات و عوارض ناشی از پراکندگی اراضی، راه حل منطقی و قابل اجرای فرآیند یکپارچه سازی اراضی را که یک استراتژی بنیادی در ارتباط با اندازه زمین است، توصیه می کنند. تحقیق حاضر عوامل مؤثر بر پذیرش یکپارچه سازی بهره برداری در روستاهای شهرستان پاسارگاد می باشد. در بررسی تعیین عوامل موثر بر پذیرش یکپارچه سازی بهره برداری با استفاده از برآورد مدل رگرسیونی لوجیت است. برای این منظور ٠٥١ بهره بردار در 3 روستای شهرستان پاسارگاد در سال 1331 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج تعیین عواملموثر بر پذیرش یکپارچه سازی بهره برداری نشان می دهد که متغیرهای سطح تحصیلات بهره بردار، کیفیت اراضی بهره برداری، فاصله بین قطعات و برنامه های آموز شی)تلاش های ترو یجی( مهم ترین عوامل مؤثر بر پذیرش فرآیند یکپارچه سازی در اراضی بهره برداری روستاهای شهرستان پاسارگاد بوده که از نظر آماری در سطح یک درصد معنی دار می باشند. و متغیرهای تعداد افراد خانوار و حمایت های اعتباری عوامل بعدی تأثیرگذار هستند که در سطح معنی داری ٥ درصد معنی دار می باشند و همچنین متغیر های اطلاعات و آگاهی از موضوع، اعتماد مردم به یکدیگر، اعتماد مردم به دولت و میزان مالکیت اراضی در سطح 11 درصد بر پذیرش این فرآیند مؤثرند. ضمن این که متغیرهای سن، درآمد زارعین، تحصیلات فرزندان، تجربه بهره برداران، سطح ز یرکشت، عضویت در تعاونی های روستایی، موقعیت اراضی، تعداد قطعات و حمایتهای فنی در سطوح مناسبی معنی دار نبوده اند.