سال انتشار: ۱۳۸۸

محل انتشار: چهارمین همایش نگرشی بر آیین نامه طراحی ساختمانها در برابر زلزله (استاندارد ۲۸۰۰)

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

مرتضی معینی – کارشناس ارشد سازه، عضو هبات علمی دانشگاه جامع علمی کاربردی واحد استان
بهزاد رافضی – استادیار دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی سهند تبریز

چکیده:

صلب یا انعطاف پذیر فرض نمودن دیافراگم کف در آنالیز سازه ها نقش مهمی را در میزان نیروی جانبی توزیع شده به اجزا ی باربر قائم ایفا می کند. عوامل مختلفی از جمله تعداد طبقات، ضخامت دال، نسبت طول به عرض و میزان بازشو در دال کف، درتعیین میزان صلبیت دیافراگم تاثیر دارند، لیکن تعیین میزان دقیق سهم هر یک از عوامل فوق در انعطاف پذ یری دی افراگم کاری دشوار است. همچنین صلب فرض نمودن دیافراگم در سازه های دارای دیوار برشی بر خلاف سازه های بدون دیوار برش ی گاهاً بسیار تاثیر گذار است و خطای قابل توجهی را ایجاد می نماید. در مقالات متعددی سعی در تخم ین ای ن می زان خطاها شده است.آیین نامه های لرزه ای جهان نیز در مورد انعطاف پذیری دیافراگم کف ضوابط مختلفی را ارائه نموده اند که در ای ن مقاله به آنها اشاره خواهد شد. برخی آیین نامه ها نظیر FEMA- و ۲۷۳ UBC-97 ،SEAOC-90، ۲۸۰۰ معیارهای کمی ویژه۲۰۰۰GSC و۸ NZS4203-1992 ،ECمعیارهای کیفی ویژه ای را جهت تعیین میزان انعطاف پذ یری دیافراگم کف ارائه نموده اند. آیین نامه ها در ارائه معیارهای کمی یک عدد را به عنوان کران بالا انتخاب نموده و هر گاه حدانعطاف پذیری کمتر از این عدد باشد، آنگاه دیافراگم را صلب تلقی می نمایند.در این مقاله سعی شده است تا معیار کمی آیین نامه ها و مخصوصا آیین نامه ۲۸۰۰ از طریق دو فرمول خطایابی مختلف مورد بررسی قرار گیرند. نتایج بدست آمده در این مقاله نشان می دهد که که بایستی مقدار کران بالا در معیارهای کمی آیین نامه ها کاهش یافته و مقدار آن در مورد آیین نامه ۲۸۰۰ به نصف کاهش یابد. براساس نتایج بدست آمده ضابطه مربوط به انعطاف پذیری دیافراگم در آیین نامه ۲۸۰۰ اصلاح شده و برخی معیارهای کیفی نیز به آن افزوده شده است.