سال انتشار: ۱۳۹۳

محل انتشار: دومین همایش ملی چشم انداز نطنز در الگوی معماری و شهرسازی اسلامی در افق 1404

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

راضیه قنبری صفدر – دانشجوی ارشد معماری،دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان

چکیده:

تزیینات جز جدا نشدنی و عمده در معماری اسلامی است و شاید کمتر بنای مذهبی وجود داشته باشد که تزیینی در ان نباشد.از سده دوم و سوم هجری تزیینات اجری به تدریج در بناهای ایرانی رایج میشود و در عصر سلجوقیان این شیوه به اوج شکوفایی خود میرسد.بطوری که از ویزگی های بناهای دوره سلجوقی بهره گیری از انواع مختلف اجر کاری برای ساخت و تزیین بنا بود.در این دوره غنی ترین طرح ها و فرم های تزیینی در دیوارها و پوش ها سقف ها و مناره ها ابداع شد اما نکته اصلی در باره یکی شدن ساختار و تزیینات در بناست .بطوریکه تزیینات چیزی جدا از خود بنا و لحاقی ان نبوده است و این به استحکام بنا نیز کمکمیکرده است.