سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: اولین همایش ملی تخصصی علوم کشاورزی و محیط زیست ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

جمشید عبدی پور – دانشجوی کارشناسی ارشد آلودگیهای محیط زیست دانشگاه آزاد اسلامی واحد آباده
هانیه نوذری – عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد آباده
علی رحیمی – دانشجوی دکتری فیزیولوژی گیاهان زراعی دانشگاه یاسوج و عضو استعدادهای درخشان باشگاه پژوهشگران جوان
عبدالخالق سیدی مور دراز – کارشناس و رئیس ایستگاه تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی چمخانی یاسوج

چکیده:

کمبود ذاتی و توزیع نامتناسب زمانی و مکانی بارش در کشور، بهره برداری بی رویه از منابع آب و افت کمی و کیفی سفره های زیرزمینی ، آلودگی منابع آب و پیشروی شوری ، تغییرات اقلیمی و خشکسالی های پی در پی ، عدم مدیریت یکپارچه ، حوزه ای و کلان نگر به منابع آب کشور ، مصرف سرانه ی بالای آب و عدم الگوسازی طرحهای مدیریت مصرف بهینه آب در حوزه های کشاورزی و شرب و محدودیت منابع آبی و کاهش مستمر منابع آب از جمله چالش های موجود در حوزه آب است. در بخش آلودگی های آب، امروزه آلودگی رو به افزایش فاضلابهای شهری و صنعتی یک مسئله نگران کننده زیست محیطی می باشد. توسعه شهرنشینی و صنعتی شدن سبب گردیده همه ساله بخش قابل توجهی از منابع آب محدود به علت تغییر کیفیت از چرخه مصرف خارج شوند که نمونه بارز آن فاضلاب های شهری است. با توجه به حجم عظیم فاضلاب های تولیدی، تلاش برای دستیابی به شیوه های دفع مناسب فاضلاب ضرورت می یابد. پژوهش ها نشان می دهد که روش های مختلفی برای کاهش مقدار آلودگی های فاضلاب ها وجود دارد که هر کدام از آنها دارای مزایا و مضراتی بر اساس سادگی، انعطاف پذیری، مؤثر بودن فرآیندها، قیمت، مشکلات فنی و نگهداری می باشند. از این میان استفاده از بقایای گیاهی و آلی در حذف آلودگی آب فاضلاب ها روشی کارآمد به حساب می-آید، ازجمله پوسته برنج، خاک اره و دیگر بقابای گیاهی به دلیل داشتن خصوصیاتی مثل ساختمان دانه ای، غیرمحلول بودن در آب، پایداری شیمیایی، قدرت میکانیکی بالا و قابل دسترس بودن، توانایی جذب آلاینده های محلول را داشته و به عنوان جاذب مناسب برای تیمار فاضلابها به حساب می آیند.