سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: همایش ملی معماری و شهرسازی ایرانی اسلامی

تعداد صفحات: ۱۵

نویسنده(ها):

ابراهیم امیرکلایی – عضو هیئت علمی دانشگاه ازاداسلامی،واحد سواد کوه،ایران
زینب یزدان پور – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه ازاد اسلامی،واحد ایت الله املی
فائزه رجب نیا – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه ازاد اسلامی،واحد ایت الله املی

چکیده:

بشر در طول تاریخ از هنگامی که سرپناه یا هرنوع فضایی را ساخته همیشه عوامل طبیعی را مهم و اساسی پنداشته است. این نوع همراهی و همزیستی با طبیعت را می توان در معمار ی سنتی ایران دید. موضوع طبیعت از آن رو مهم است که بدانیم انبوه سازی و شهرک سازی در حال حاضر درکشور فاقد هرگونه دیدگاه فرهنگی و اجتماعی بوده و با طبیعت کاملا بیگانه است که تخریب کننده فرهنگ و زندگی اجتماعی ماست.این رویکرد به تدریج از دوران قاجار شروع و درحال حاضربه اوج خود رسیده است بنابراین در این مقاله خانه های دوران قاجار که هنوز گسست آن چنانی با طبیعت درآن به وجود نیامده مورد بررسی قرار گرفته است. خانه اقاجان نسب و خانه نجفی بابل دوخانه به جامانده از دوران قاجار در شهربابل می باشد که دچار اسیب وتخریب کمتری شده لذا دراین مقاله مورد تحقیق قرار گرفته است.هدف از این پژوهش بررسی نوع رویکرد معماری با طبیعت و میزان موفقیت آن در بناهای مسکونی دوره قاجار در شهر بابل می باشد که نتیجه آن ارتباط تنگاتنگ و متقابل طبیعت در معماری این خانه ها است