سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: همایش ملی معماری و شهرسازی ایرانی اسلامی

تعداد صفحات: ۱۴

نویسنده(ها):

فاطمه ترابیان – کارشناسی مهندسی معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران غرب
محمدمهدی دماوندی – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان

چکیده:

در هر مکانی با هر وسعت جغرافیایی اعم از روستا، کوی، محله، شهر و … انسان مهم ترین نقش را دارد، زیرا انسان درتمام این فضاها حضور پیدا می کند، با توجه به وجود انسان در تمامی این فضاها باید مهم ترین نکته، یعنی امنیت فضا برقرار باشد، پس از امنیت ضروری ترین شاخصی که در حضور انسان تاثیر گذار است کیفیت آن فضا می باشد. لذا اولین شرط برای حضور انسان در یک فضا، وجود امنیت و کیفیت کافی و مطلوب آن فضا می باشد. به طوری که این دو عامل کاملا با یکدیگر در ارتباط مستقیم هستند، یعنی همانطور که کیفیت باعث ایجاد امنیت می شود، امنیت بالای یک فضا، کیفیت آن فضا را نیز بالا می برد. از طرفی در میان فضاهای شهری، بیشترین فضایی که انسان به آن جا مراجعه می کند و از آن به عنوان رفع نیاز خود استفاده می کند، پیاده رو می باشد. مسیرهای پیاده معابری با بالاترین حد نقش اجتماعیهستند که در آن هدف، تسلط کامل با عابر پیاده بوده و از وسایل نقلیه ی موتوری تنها به منظور سرویس دهی به زندگی جاری در معبر استفاده می شود. مسیرهای پیاده ابزاری برای فعالیت جمعی هستند که کیفیت محیطی را بالا برده و سلامت اجتماعی را تقویت می کنند، به واقع می توان کیفیت محیط را یکی از مهمترین دل مشغولی های دانش شهریدانست. در این مجموعه با تعاریف پیاده راه ها و بررسی مبانی نظری آن ها، و تعاریف و ویژگی های امنیت و کیفیت فضا، به چگونگی نحوه تاثیر پیاده راهها در کیفیت و امنیت فضاهای شهری پرداخته می شود