سال انتشار: ۱۳۹۳

محل انتشار: اولین همایش علمی پژوهشی علوم تربیتی و روانشناسی آسیب های اجتماعی و فرهنگی ایران

تعداد صفحات: ۱۶

نویسنده(ها):

حیدر قادری – کارشناس ارشد برنامه ریزی درسی

چکیده:

تلفیق با درهم آمیختن موضوع های درسی (حوزه های محتوایی) که اغلب به صورت مجزا از یکدیگر در برنامه های درسی مدارس گنجانده می شود، یکی از جالبترین، جالش انگیزترین و دشوارترین مباحث مربوط به طراحی برنامه های درسی است. تلفیق برنامه درسی به معنای ارتباط دادن و درهم آمیختن محتوای برنامه درسی به منظور انسجام تجارب یادگیری فراگیران است. سازماندهی تلفیقی می تواند به عنوان یک عامل تسهیل کننده و تنها کوشش ممکن در تمام برنامه ریزی درسی برای تحقق علائق تلفیقی (یکپارچه، در هم تنیده) مدنظر قرار گیرد. وجود مفاهیم عام و نسبتاً عام میان نظام های مختلف رشته ای و به بیانی دیگر وحدت میان علوم تاحدی، اجرای رویکرد تلفیقی را ضروری ساخته است. در این پژوهش ضمن سیر تاریخی توجه به برنامه درسی تلفیقی، نگاهی به ضرورتهای وجودی برنامه درسی تلفیقی، کاربست برنامه درسی تلفیقی در مقاطع مختلف تحصیلی، موانع و محدودیت های اجرایی برنامه درسی تلفیقی، و دسته بندیهای گوناگون از انواع و اشکال تلفیق برنامه های درسی توسط صاحب نظران پرداخته شده است.