سال انتشار: ۱۳۹۳

محل انتشار: اولین کنگره ملی تفکر و پژوهش دینی

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

محمدحسین صالحی شهربابکی – دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشکده الهیات، دانشگاه مازندارن، ایران
محسن نورانی – استادیار دانشکده الهیات، دانشگاه مازندران ایران

چکیده:

تفسیر المیزان نگاشته علامه سید محمد حسین طباطبایی (ره) از جمله تفاسیر ارزشنمد قرآن در زورگارمعاصر است . یکی از ابعاد پر اهمیت و جالش برانگیز در این اثر فاخر ، کمیت و کیفیت به کارگیری احادیث در آن است . زیرا نویسنده این تفسیر از یک سو بیشتر از تفاسیر دیگر از منابع حدیثی سود جسته است . و از سوی دیگر معتقد به استقلال قرآن در دلالت مفاهیم به سوی معانی و مفاهیم خویش بوده و بربی نیازی تفسیر از احادیث پای می فشرد . نوشتار پیش رو به روش توصیفی – تحلیلی و با مراجعه به منابع اسنادی و کتابخانه ای تدوین شده است . یافته های پژوهش حاضر نشان می دهد که این دو امر به ظاهر ناسازگار ، با یکدیگر قابل جمع بوده و علامه طباطبایی با اتخاذ این روش افق تازه در دانش تفسیر گشوده است . ایشان یه گونه ای منطقی و معتدل از روایات بهره جسته و در این مسیر در دام افراط و تفریط گرفتار نشده است . علامه در صددآن نیست تا با تکیه بر روایات مطلاب دست نیافتنی قرآن را ارائه نماید بکله در تلاش است تا با تکیه بر روایات، شیوه درست بهره گیری از قرآن را کشف و عرضه نماید .