سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: همایش ملی معماری و شهرسازی ایرانی اسلامی

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

حسن دادرس – دکتری جغرافیا و برنامه ریزی
حسین سمیع انارکولی – دانشجوی کارشناسی شهرسازی
پوریا قصابی کیسمی – دانشجوی کارشناسی شهرسازی

چکیده:

در ابتدای ظهور دین مبین اسلام هنر و هنر معماری جایگاه ویژه و خاصی در بین مسلمانان نداشت و شاید هم نیازی به هنر و هنرمعماری در ساخت مساجد احساس نمی شد؛ اما در قرن های بعد نیاز به کالبدها و عناصر و صورت های مادی که بتواند حاصل و تجسم ارزش ها و اعتقادات و دین نوپای اسلام باشد، پیش آمد. در ایران، هنر اسلامی عنصرهایی را که قبل از ظهور اسلام در طول تاریخ کهن و درخشان خود به ارث برده بود، پس از دمیدن روح معنوی و الهی خود و ایجاد استحاله کیفیت آن را به عنوان عنصرهای اسلامی به کار گرفت و به تدریج این هنر اصیل نه تنها در ساخت مساجد بلاد اسلامی؛ بلکه در سایر ممالک نیز به کار گرفته شد. امروز یکی از نشانه های شکوه و عظمت اسلام در بین سایر ملل، مساجد با عظمت و باشکوهی است که در ممالک اسلامی وجود دارد. یکی از مختصات و ویژگی های معماری ایران، سادگی آن است که با ظرافت و شکوه آمیخته است. معماری ایرانی، معماری شاعرانه است و از طبیعت دوستی ایرانیان حکایت می کند. گنبدها و مناره ها و محراب های ایرانی و شکوهمند مساجد اسلام تقلیدی از معنویت آسمانی است. بناهای ایرانی با کاشی کاری های زیبا، گچ بری های ظریف، آیینه کاری ها و خوشنویسی ها چنان اهمیت یافته اند که امروزه از آثار دیدنی دنیا محسوب شده و در همه جا قابل بحث و بررسی هستند