سال انتشار: ۱۳۹۳

محل انتشار: دومین کنگره تخصصی مدیریت شهری ایران

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

مصطفی محمدامینی – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری
مهروش کاظمی – استاد یار معماری دانشگاه آزاد شبستر
بهمن سعادتمند – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری
ابراهیم سعادتمند – کارشناسی ارشد معماری

چکیده:

معماری شهرهای اسلامی ومخصوصاً شهرهای ایران در طول چهارده قرن، بر پهنه بسیار وسیعی گسترده شده و در نواحی مختلف بسط یافته است و در تمام این دوران، به حیات، خلاقیت، توانمندی و بازسازی خویش ادامه داده و بر بحرانهای مختلف فائق آمدند، اما تحولات و دگرگونی هایی که امروزه در معنا و مفهوم معماری رخ داده، تابعی از سیر تحولات فکری تمدن معاصر است که با علم تجربه گرا و تفکر راسیونالیست مدرن رایج، جنبهی معنوی و روحانی حیات انسان و اصولاً وجه معنوی عالم وجود را انکار میکند . گسست تاریخی روزگار معاصر از سیر تکامل دستاوردهای پیشینیان معماری، موجب پیدایش فضایی ناخوانا در شهرهای معاصر شده است. این ناخوانایی تا جایی پیش رفته است که دیگر نمیتوان رابطهای منطقی با معماری گذشته برقرار کرد. گویی شاهکارهای معماری ایرانی در جای دیگری ساخته شده یا به وسیله ی افرادی غیرایرانی برپا گشته است که تا این حد با معماری معاصر ما متضاد و بیگانه می نماید.در این مقاله برآنیم تأثیرگذاری و تأثیرپذیری معماری و شهرسازی را از فرهنگ جامعه و برعکس، تأثیر آن در روند توسعهی فرهنگ شهروندان را تحلیلکرده، همچنین نقش هویت فرهنگی بر معماری را مورد بررسی قرار داده و با ارائه راهکارها و راهبردهای در سنت وحکمت اسلامی بتوان گامی در جهت تبلورمجدد مفهوم شهرهای اسلامی وهویت بخشی به جامعه برداشت.