سال انتشار: ۱۳۹۳

محل انتشار: اولین همایش علمی پژوهشی علوم تربیتی و روانشناسی آسیب های اجتماعی و فرهنگی ایران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

سیدعلی موسوی – دانشجوی رشته دکترای فلسفه تعلیم وتربیت، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اراک
کبری امیدی – کارشناسی ارشد، رشته فلسفه تعلیم وتربیت، مدیر مدرسه، شهرستان دهلران استان ایلام

چکیده:

یکی از تعاریف آموزش فلسفه را می توان آموزش چگونگی درست اندیشیدن به حساب آورد. بر این اساس می توان این فعالیت رابرای همه سنین از جمله دوران کودکی در نظر گرفت. ما در این مقاله با اذعان به تعریف فوق به دنبال بررسی مولفه های متناسب باآموزش فلسفه برای کودکان در برنامه درس ملی به عنوان یکی از اسناد بالا دستی نظام تعلیم و تربیت کشورمان هستیم. هدف هایآموزش فلسفه برای کودکان شامل مواردی مانند بهبود توانایی تعقل، رشد فردی و میان فردی، پرورش اخلاق و جامع نگری می باشدکه با بررسی محتوی و روح کلی حاکم بر برنامه درس ملی موارد مستعدی را می توان مشاهده نمود که همسو و موافق با هدفهایفوق می باشند. با وجود عدم اشاره مستقیم به آموزش فلسفه برای کودکان در برنامه درس ملی اما در فرازهایی مانند توجه به عقل وروش استدلالی، اخلاق اسلامی، ارزشهای متعالی انسان، تقویت روحیه پرسشگری، توجه به فطرت بشری و …. می توان زمینه هایگرایش به درست اندیشیدن و تفکر فلسفی را در این برنامه مشاهده نمود. در مقابل، تعهد برنامه به دفاع از حریم دین، کم توجهی بهفعالیت های عملی، روشن نبودن راهکارهای اجرایی، عدم پایبندی کامل مجریان این برنامه به محتوای آن را می توان به عنوان زمینههای نامناسب و غیر همسو با آموزش فلسفه برای کودکان در این برنامه قرار دارند.