سال انتشار: ۱۳۹۳

محل انتشار: دومین کنگره تخصصی مدیریت شهری ایران

تعداد صفحات: ۲۲

نویسنده(ها):

لیلا کریمی – دانشجو دکترای اقتصاد دانشگاه شیراز
بهرام عیسی نژاد عیسی لو – دانشجو کارشناسی ارشد حسابداری دانشگاه شیراز

چکیده:

امروزه توافق نسبتا وسیعی در حال شکلگیری است که رشد اقتصادی دیگر نمی تواند بدون احتسابآلودگی ها، ضایعات و خطراتی که فعالیت اقتصادی، نحوه تولید و مصرف بر محیط زیست و انسان دارد، تداوم یابد. ازاین رو مفهوم توسعه پایدار مورد توجه قرار گرفته است و همواره به عنوان یکی از مسایل اساسی و مهمتریندغدغه های برنامه ریزان، سیاستمداران و پژوهشگران بوده است. از این رو پژوهش حاضر با استفاده از روش منطق فازی سلسله مراتبی (SAFE) به محاسبه شاخص های توسعه پایدار شهری در طی دوره زمانی 1386-1390 پرداخته است. نتایج حاصل از محاسبات حاکی از آن است که در طول دوره مورد بررسی شاخص آب و بهداشت بهبود داشته و شاخص خاک، هوا، دانش، ثروت و سیاست کاهش یافته است. بطور کلی شاخص توسعه پایدار نیز که ترکیبی از شاخص اکولوژیکی و انسانی است تا سال 88 افزایش و پس از آن کاهش داشته است.