سال انتشار: ۱۳۸۸

محل انتشار: ششمین کنگره علوم باغبانی ایران

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

محمدرضا صالحی – دانشجوی دکترا بخش علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز
حسن صالحی – استادیار بخش علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز

چکیده:

در پژوهش پیشین صورت گرفته در منطقه باجگاه شیراز مشخص شده است که آمیخته بذری که دارای 40 درصد چایر و 60 درصد فریژ کنتاکی دارای سازگاری بهتری نسبت به سایر آمیخته های بذری در این منطقه است. ولی با ورود گونه های جدید بذری در ایران لازم بود آزمایشی مشابه با یکی از این گونه ها صورت گیرد. در این پژوهش گونه جدید Festuca arundinacea L. ‘Starlet’ و چایر Cynodon dactylon L. (Pers.) (California origin) به صورت جداگانه و نیز در نسبت های مختلف مورد بررسی قرار گرفته و با چاوی Lolium perenne L. ‘Esquire’ که یک چمن رایج در شیراز است مقایسه شد و در پایان بهترین آمیخته بذری برای این ناحیه معرفی شد. آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح کرت های خرد شده انجام شد، به صورتی که هر تیمار دارای 4 تکرار بوده و فصل کاشت به عنوان کرت اصلی و تیمارها به عنوان کرت فرعی باشد. تجزیه آماری تمامی داده ها با نرم افزار MSTATC انجام شده و میانگین ها با استفاده از آزمون توکی درسطح 5% با یکدیگر مقایسه شدند. موارد اندازه گیری شده شامل: کیفیت ظاهری، شاخص کلروفیل پس از زمستان و تابستان، میانگین عمق ریشه دهی پس از زمستان و تابستان، وزن تر و خشک روشاخساره، وزن تر و خشک ریشه، وزن تر و خشک ته شاخساره، وزن تر و خشک کل، پاخوری و تراکم پنجه ها بوده است. در این پژوهش دیده شد، به جز میانگین عمق ریشه دهی پس از تابستان و شاخص کلروفیل پس از تابستان که کشت پاییزه بر کشت بهاره برتری داشت در سایر موارد کشت بهاره برتری ویژه ای داشت. ولی با نگاه دقیق تر می توان متوجه شد که تیمار کشت پاییزه با 80 درصد چمانواش بلند و 20 درصد چایر در تمامی نتایج، به جز از تراکم پنجه، برتر بوده و یا تفاوت معنی داری با تیمار برتر نداشته است.