سال انتشار: ۱۳۹۳

محل انتشار: اولین همایش علمی پژوهشی علوم تربیتی و روانشناسی آسیب های اجتماعی و فرهنگی ایران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

محمد جلالوند – کارشناس ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
یوسف اعظمی – دانشجوی دکتری تخصصی روانشناسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
حامد نظری – کارشناس ارشد روانشناسی تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان

چکیده:

پژوهش حاضر با هدف مقایسه ناگویی خلقی در افراد معتاد به شیشه، هروئین و افراد عادی انجام گرفته است. این پژوهش براساسروش علی– مقایسه ای انجام گردیده است. نمونه ها شامل 40 نفر معتاد به مصرف هروئین، 40 نفر معتاد به مصرف شیشه و 40 نفراز افراد غیر معتاد بودندکه به صورت در دسترس انتخاب شدند. برای جمع آوری اطلاعات، آزمودنی ها پرسشنامه ناگویی هیجانی تورنتو (FTAS-20) (یگبی و همکاران، 1994) را تکمیل کردند. داده های پژوهش از روش های تحلیل واریانس یک راهه، آزمون تعقیبی توکی (HSD) و نرم افزار SPSS نسخه 16 تحلیل شدند. نتایج یافته ها نشان داد که بین افراد گروه معتاد به شیشه و هروئین در مقیاس ناگویی خلقی تفاوت معناداری وجود ندارد، ولی در این متغیر بین افراد معتاد به شیشه و هروئین با افراد عادی تفاوت معنادار بود. نتیجه یافته های این پژوهش نشان می دهد، که با پرورش توانایی های کنترل و تنظیم هیجانات، می توان به عنوان یک عامل بازدارنده در برابر اعتیاد استفاده کرد و به افراد معتاد در رهایی اعتیادشان یاری رساند.