سال انتشار: ۱۳۸۸

محل انتشار: ششمین کنفرانس اقتصاد کشاورزی ایران

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

ابوالفضل شاه آبادی – عضو هیأت علمی دانشگاه بوعلی سینا
مصطفی امیری – دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد علوم اقتصادی دانشگاه بوعلی سینا

چکیده:

نظریه های رشد اقتصادی درونزا، رشد بلندمدت را با تمرکز روی پیشرفت تکنولوژیکی و سرمایه گذاری در فعالیتهای تحقیق وتوسعه R&Dتوضیح می دهند. زیرا پیشرفت تکنولوژیکی و سرمایه گذاری در فعالیتهای تحقیق و توسعه موجب نوآوری و در نتیجه بهبود کیفیت محصولات، ارتقاء سهم فعالیتهای اقتصادی در سطح تجارت بین الملل، افزایش قدرت رقابت پذیری و در نهایت منجر بهتسریع رشد بهره وری کل عوامل تولید و رشد ارزش افزوده می گردد. لذا هدف این مطالعه بررسی نقش انباشت فعالیتهای تحقیق وتوسعه ی داخلی و خارجی (از طریق واردات کالا) ۲ بر رشد بهره وری کل عوامل تولید بخش کشاورزی اقتصاد ایران طی دوره ۸۵-۴۷ می باشد. بنابراین به تجزیه و تحلیل آماری جایگاه بخش کشاورزی در اقتصاد ایران و سطح بین الملل و نقش تحقیق و توسعه بر بهره وری کل عوامل این بخش پرداخته ایم. نتایج تحقیق بیانگر این است که برخلاف کشورهای پیشرفته عضو گروه G7 که بیش از نوددرصد از هزینه فعالیتهای تحقیق و توسعه کل جهان را به خود اختصاص داده اند، این سهم در کشورهای در حال توسعه ای مانند ایران بویژه در بخش کشاورزی اندک (حدود سی الی چهل درصد کل هزینه های تحقیق و توسعه کشور) می باشد، درحالیکه هزینه تحقیق وتوسعه همواره کمتر از ۵/ درصد تولید ناخالص داخلی بوده و وزن اصلی آن نیز متعلق به دولت می باشد. از آنجا که بهبود کیفیت محصولات کشاورزی و افزایش قدرت رقابت پذیری و بهبود بهره وری، محصول کارخانه تحقیق و توسعه می باشد، لذا نمی توان انتظار توسعه جدی در بخش کشاورزی اقتصاد ایران در آینده داشت.