سال انتشار: ۱۳۹۲

محل انتشار: اولین همایش ملی باستان شناسی ایران

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

لیلا پور غلام – کارشناس ارشد مرمت آثار تاریخی و فرهنگی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ابهر
سید علی مجابی – استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد

چکیده:

انسان موجودی است که میل به جاودانگی وفناناپذیری دارد؛ بنابراین مایل است پس از وی نامی ازاودراین جهان به یادگاربماند.درفرهنگ اسلامی یک یاز بهترین راه های زنده نگاه داشتن نام انسان، عموم کارهای خیریه، به ویژه وقف می باشد. وقف عبارت است ازاینکه عین مال حبس ومنافع آن تسبیل شود. وقف نامه به معنی سندی اقباله وقف که درآن نام ملک یااملاک موقوفه، اسم واقف،محل وخصوصیات رقبات وچگونگی مصارف آن ها، نام متولی یا متولیان و تاریخ وقف بیان شده باشد. وقفنامه ها بدلیل مشخصات فوق و با توجه به نگهداری مناسب از آنها، در بررسی های تاریخی، اجتماعی، فرهنگی، … اسنادی مهم و ماندگار به حساب می آیند. پوش پارچه ای حسینیه خانقاه آران وبید گل دارای وقفنامه ای به سال 1211 ه.ق می باشد. این وقفنامه نماد قدمت و هویت یکی از قدیمی ترین هیات های مذهبی ایران است. با توجه به مطالعات و بررسی های انجام شده، این وقفنامه از آثار ارزشمند دوره قاجار می باشد. این پارچه با طول و عرض 101 در 11 سانتیمتر، تاروپودی ازجنس پنبه دارد وبه شیوه ساده باف باتراکم 20 تارو 12 پوددرهرسانتیمترمربع بافته شده است.متن وقف نامه توسط حسین طباطبایی بیدگلی بامرکب مشکی آهن داربه شیوه نسخ ایرانی به صورتیزی باوخواناکتابت گشته است. پارچه با نشاسته و صمغ عربی جهت خطاطی بوم سازی شده است. شناخت تکنیکهای پارچه بافی دراواخردوره قاجار، همچنین روش نشدن بخشی ازشیوه های خوشنویسی ووقف نامه نویسی دراین دوران و بررسی ارزشهای کاربردی، اسنادی و مذهبی شیء از مهمترین اهداف این مقاله می باشد. روش تحقیق بصورت مطالعات کتابخانه ای، بررسی های میدانی،پژوهش های آزمایشگاهی و تجزیه و تحلیل اطلاعات حاصله می باشد تا اطلاعات کاملی درمورداین وقفنامه عرضه گردد .