سال انتشار: ۱۳۹۳

محل انتشار: اولین کنگره ملی تفکر و پژوهش دینی

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

محمدرضا بیگی – عضو هئیت علمی گروه زبان و ادبیات عرب دانشگاه پیام نور کرمانشاه
رضوان لرستانی – کارشناس ارشد زبان و ادبیات عرب دانشگاه آزاد جیرفت
مسعود باوان پوری – کارشناس ارشد زبان و ادبیات عرب دانشگاه کردستان و عضو باشگاه پزوهشگران جوان دانشگاه آزاد اسلامی واحد اسلام آباد غرب

چکیده:

مولانا ، شاعری توانمند و بزرگ در ادبیات فارسی است که تقریبا به همه جنبه های زندگی انسان پرداخته است و در واقع کتاب وی راهگشایی برای انسانهایی است که در پی راه درست هستند. وی در شعر خویش توجه خاصی به اخلاق انسانی داشته است و می توان گفت که اکثر داستانهای آن جنبه تمثیلی – اخلاقی دارند. وی در شعر خویش به توکل بر خداوند متعال ، صبر ، آداب کلام و انفاق توجه خاصی داشته و مردم را از حرص و طمع ، حسد شهوت و پیروی از هوای نفس بازداشته است. نویسندگان این پژوهش برآنند با توجه به گستردگی بی نظیر مثنوی ، با استفاده از روش توصیفی – تحلیلی و با مطالعه دفتر اول ، ضمن تعاریفی از علم اخلاق به بیان نمونه هایی از آن در این دفتر بپردازند .