سال انتشار: ۱۳۹۲

محل انتشار: اولین همایش ملی باستان شناسی ایران

تعداد صفحات: ۱۹

نویسنده(ها):

فاطمه علیزاده – کارشناسی ارشد باستان شناسی دانشگاه سیستان و بلوچستان
رضا مهرآفرین – انشیار و عضو هیئت علمی گروه باستان شناسی دانشگاه سیستان و بلوچستان
روح الله شیرازی – استادیار و عضو هیئت علمی گروه باستان شناسی دانشگاه سیستان و بلوچستان
سیدرسول موسوی حاجی – دانشیار و عضو هیئت علمی گروه باستان شناسی دانشگاه مازندران

چکیده:

بلوچستان جنوبی با نام مکران، سرزمینی است که از لحاظ محیط طبیعی و جغرافیایی بسیار متنوع است. موقعیت ویژه ی جغرافیایی آن به عنوان دروازه و گذرگاه طبیعی شبه قاره ی هند از دیرباز نگاه ها را به سوی خود جلب نموده است. در کتیبه های میخی داریوش هخامنشی دربیستون به صورت مکا آورده شده است. منطقه مکران به دو بخش: شمالی و جنوبی تقسیم می شود. دو شهرستان نیکشهر و چابهار در بخش جنوبی قرار دارند. نیکشهر در قسمت شمالی تر و چابهار در جنوبی ترین بخش استان و به عنوان بخشی از سواحل دریای عمان طی روزگاران کهن از مهم ترین شهرهای ایالت مکران، منطقه تجاری مهمی محسوب می شود. استقرارهای دوران تاریخی موجود در این منطقه حکایت از شکوه و رونق منطقه دارد و نشانگر حضور پر رنگ ایران از حداقل دوران اشکانی در سواحل دریای مکران است. در این مقاله براساس مطالعات صورت گرفته بر روی 888 قطعه سفال که حاصل بررسیهای باستانشناسی شهرستانهای نیکشهر و چابهار به سرپرستی روح الله شیرازی میباشد، به تحلیل نتایج مقایسات گونه- شناختی آنها پرداخته ایم. بر اساس تجزیه و تحلیل گزارشهای آماری این نتایج و مقایسه نمونههای شاخص بلوچستان جنوبی با مناطق همجوار میتوان گفت، سواحل مکران بلوچستان جنوبی در دوره اشکانی، ارتباطات فرهنگی گستردهای با مناطق همجوار خود در سواحل خلیج فارس و دریای عمان از جمله امارات اددور، شارجه و دیبا و عمان سوهار و همچنین تا هرمزگان در جنوب غربی و پاکستان در جنوب شرق داشته است.