سال انتشار: ۱۳۹۳

محل انتشار: کنفرانس بین المللی مهندسی، هنر و محیط زیست

تعداد صفحات: ۲۲

نویسنده(ها):

اکبر کشاورزپور – موسسه آموزش عالی پیشتازان شیراز
علی رضا سیه بازی – موسسه آموزش عالی پیشتازان شیراز
امین اسکندری – آموزشکده فنی و حرفه ای سما ،دانشگاه آزاد اسلامی، واحد شیراز، شیراز، ایران

چکیده:

امروزه ، تشبیه زمین به فضاپیما استعاره جالب و آشنایی است.این تشبیه در ذهن آدمی ، تصویری از ساکنان زمین را که در فضا شناورند و برای حفظ و بقای زندگی خود به یکدیگر و منابع محدود آن وابسته اند ، مجسم می کند.اما برای تکمیل این تشبیه استعاره جالب دیگری نیز باید ذکر نمود و آن عبارت است از تصویر زمین به مشابه ماشین زمان یعنی حرکت بی وقفه از گذشته به سوی آینده.بنابراین ، انسان های روی زمین تنها فضانورد نیستند ، بلکه زمان را هم در می نوردند .تفکر درباره آینده برای کارها و اقدامات کنونی انسان امری ضروری است.واکنش بدون تفکر به آینده امکان پذیر است اما انجام دادن آن مشکل است چرا که عمل نیاز به پیش بینی دارد.بدین ترتیب تصویرهای آینده پیشران های اقدامات فعلی ما هستند.بنابراین آینده امری است که مردم می توانند آن را با اقدامات هدفمند خود طراحی کرده و شکل دهند.مردم برای آنکه عاقلانه عمل کنند ، بایستی نسبت به پیامدهای اقدامات خود و دیگران آگاهی و شناخت کافی داشته باشند.همچنین واکنش های دیگران و نیروهایی که خارج از کنترل آنهاست بررسی کنند.این پیامدها تنها در آینده خود را نشان می دهند.بدین ترتیب افراد نه تنها می کوشند امور در حال وقوع را بفهمند ، بلکه می کوشند اموری را که شاید اتفاق بیفتد یا بالقوه امکان وقوع دارد و یا تحت شرایط خاصی در آینده اتفاق خواهد افتاد، نیز بشناسند .