سال انتشار: ۱۳۹۳

محل انتشار: اولین کنگره ملی تفکر و پژوهش دینی

تعداد صفحات: ۱۴

نویسنده(ها):

علی احمدپور – عضو هیئت گروه معارف اسلامی دانشگاه محقق اردبیلی اردبیل، ایران
محمود ناصری – دانش آموخته کارشناسی ارشد دانشکده الهیات دانشگاه تهران

چکیده:

یکی از رذایل اخلاقی که مداومت و تکرار آن سلامت جسمی، روحی آرامش و منیت انسان را سلب و راه صعود به کمالات معنوی و قرب الی الله رامسدود و زمینه ی آلودگی روح و روان و سقوط انسان را رقم می زند ، سوءظن است . تمایز زندگی اجتماعی انسان از سایر حیوانات در گرو روحیه ی همکاری گروهی است و این د رصورتی امکان پذیر است که اعتماد و خوش بینی بر همگان حاکم باشد و به دور از هر گونه سوء ظن و بدگمانی باشند . بنابر این ، بدبینی سرجشمه ی بعضی از ناراحتی های روحی و روانی و موجب اضطراب و نگرانی ، بزرگ ترین مانع همکاری های اجتماعی، اتحاد ، و پیوستگی دلهاست و شخص بد بین، بیشتر از دیگران غمگین، خود خور و ناراحت است و در اثر گمان های بدی ک درباره ی اشخاص و پدیده ها دارد، بسیار در رنج و عذابی درونی، گوشه گیر، خودخواه و بی نشاط است . در این مقاله از آیات و روایات و کلام دانشمندان که در این زمینه بان شده ، بهره گرفته به توصیف و تحلیل آنها پرداخته می شود و اقسام و مراتب و علل پدید آورنده سوء ظن را بیان می کنیم .