پدر روزنامهنگار کشتهشده دنیل پیر، افزایشی اخیر «زیونوفوبیا» را در کتاب جدیدش ترسیم میکند
در کتاب «همزیستی و واژههای مبارزهای دیگر»، جودیا پیر رد حق خودمختاری یهودیان پس از ۷ اکتبر را بررسی میکند، اسرائیل را در جبهههای مختلف دفاع میکند و عبارات برجستهای را ابداع مینماید
در سال ۲۰۰۲، پسر جودیا پیر، گزارشگر والاستریت ژورنال، دنیل پیر، هنگام پوشش خبری درباره گروههای افراطگرای مذهبی پس از حملات ۱۱ سپتمبر، در پاکستان ربوده و کشته شد. ویدئویی نشان میداد که روزنامهنگار اسیر پیش از مرگ، بیانیههای اجباری میخواند. در یکی از این بیانیهها، دنیل پیر گفت که او و والدینش یهودیاند.
جودیا پیر هنوز از فکر کردن به آن پیام دست نکشیده است. او به همراه همسر مرحوم خود، روت پیر، و دو دخترشان، بنیاد دنیل پیر را برای تجلیل از پسرش تأسیس کرد؛ این بنیاد شامل برنامهای برای گفتوگو با روزنامهنگاران مسلمان نیز میشود. اخیراً، این محقق اسرائیلی-آمریکایی به این نیز اندیشیده است که معنای یهودی بودن در فضای پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ چه میباشد.
او استاد علوم کامپیوتر در دانشگاه کالیفرنیا، لسآنجلس (UCLA) است و بهطور مکرر در ستونهای تحلیلی به رسانههای یهودی مینویسد؛ جودیا پیر از نزدیک تحول نگرشهای دانشجویان آمریکایی نسبت به اسرائیل را مشاهده کرده است، بهویژه پس از حمله خونین حماس در تاریخ ۷ اکتبر به اسرائیل که ۱٬۲۰۰ کشته و ۲۵۱ ربوده شد و جنگ بعدی اسرائیل با حماس در نوار غزه.
اکنون جودیا پیر تعدادی از ستونهای خود را در کتابی جمعآوری کرده است که عنوان آن «همزیستی و واژههای مبارزهای دیگر: گزیدهای از نوشتههای جودیا پیر ۲۰۰۲‑۲۰۲۵» میباشد.
این کتاب که در ۱۰ دسامبر منتشر شد، نشان میدهد جودیا پیر به اندازهای که در ستونهای تحلیلی خلاق است، در آزمایشگاه علم نیز نوآور است. او واژهها و عبارات متعددی ایجاد میکند — بهویژه «زیونوفوبیا» که آن را از ضدسامیگری متمایز میسازد.
جودیا پیر در گفتوگو با The Times of Israel دربارهٔ زیونوفوبیا گفت: «در یک نفس، این به معنای رد حق خودمختاری مردم یهودی در هر نقطهای از خاورمیانه است». او افزود: «این یک تعریف ساده است».
و او معتقد است این مسألهای است که مدیران دانشگاهها باید به جای تمرکز بر ضدسامیگری، به آن بپردازند.
جودیا پیر گفت: «ما همواره علیه ضدسامیگری میگوییم، نه علیه ضدصهیونیسم». او افزود: «بهانداز که از ضدسامیگری سخن بگویید، بازی را از دست میدهید. چون فردی فوراً یک کارگروه تشکیل میدهد، کارگروه فیلسوفان را دعوت میکند، فیلسوفان به قلهٔ المپ مینشینند و شما ده سال بحث فلسفی را از دست میدهید در حالی که هیچ عملی انجام نمیشود. در نتیجه، ضدسامیگری بهانهای برای رکود میشود — و شاید بدتر.»
در سراسر کتاب، جودیا پیر از بیان ادعاهای معکوس که بهنظر متضاد میآیند نمیترسد.
«زیونوفوبیا: رد حق خودمختاری مردم یهودی در هر نقطهای از خاورمیانه»
او از منابع اولیه شواهدی استخراج میکند که نشان میدهد صهیونیستهای اولیهای چون چیم ویتزمان، ولادیمیر یابوتینسکی و دیوید بنگوریون در پی یافتن همزیستیای با جمعیت عرب بومی فلسطین تلاش کردهاند. در دفاع از ارتباطات یهودی با سرزمین اسرائیل، او معتقد است بومیبودن لزوماً باید بر پایهٔ پیوند فیزیکی با مکان باشد؛ بلکه میتواند ریشه در تعلق فرهنگی داشته باشد، مانند تکرارهای متعدد ذکر «زیون» در دعای برکت המזון (برکت نان) پس از خوردن نان، یا جشن نوروزی سکهوت (سوکوت) که سفرهنشینی یهودیان است. او مقایسه میکند یهودیان ضدصهیونیست امروز را با همدینان گذشتهای که علیه تفکرات رایج قیام کردند و در نهایت در تاریخ فراموش شدند — مانند کَرایِتها یا ساباطیها.
خوانندگان کتاب همچنین با پسزمینهٔ خانوادگی پیر آشنا میشوند که پر از تراژدی است. علاوه بر از دست دادن پسرش در سال ۲۰۰۲، پدربزرگ نویسنده نیز در اردوگاه آوشویتس در طول هولوکاست کشته شد.
اما پیر افزود: «میدانم که آخرین افکار او دربارهٔ این بود که نوهام (یعنی من) در اسرائیل آزاد بزرگ شود».
پیر انتقاد میکند از موزههای هولوکاست که به گفتهٔ او اسرائیل را در روایت خود جای نمیدهند: «مرگ و رنج را میبینید، ولی تجدید حیات یهودی را نمیبینید. این یک شرمندگی است».
پدربزرگ دیگر پیر از لهستان به اسرائیل مهاجرت کرد و در تأسیس شهر بنیبراک نقش داشته است. (این ارتباط خانوادگی با بنیبراک توسط دنیل پیر در ویدئوی مرگ خود ذکر شد، همراه با بیانیهای که «حمایت بیقید و شرط آمریکا از دولت اسرائیل» را نقد میکرد، بهگفتهٔ سیانان.) جودیا پیر در اسرائیل بزرگ شد، جایی که معلمان دبیرستان او استادان دانشگاه بودند که از ضدسامیگری در اروپا فرار کرده بودند، کار معادلی در سراسر مدیترانه نیافتند و بهجای آن بهعنوان مدرس دبیرستان مشغول شدند.
جودیا پیر گفت: «آنها یکییکی نبوغ بودند»، که این پدیده را هنگام ناهارخوری در کنار بیل گیتس مورد بحث قرار داد. «من و نسل من از بهرهمندی از نوآورانهترین آزمایش آموزشی در تاریخ بهرهمند شدیم».
پیر به مدت ۵۵ سال در دانشگاه UCLA تدریس کرده است. در این مدت، بهدلیل دستاوردهایش در حوزه هوش مصنوعی، شناختهگری بینالمللی کسب کرده و بهعنوان رئیس آزمایشگاه سامانههای شناختی دانشگاه منصوب شد. در همان زمان، او ستونهایی دربارهٔ یهودیان و اسرائیل به رسانههای گوناگون، از والاستریت ژورنال تا مجله Moment و Jewish Journal of Greater Los Angeles، ارائه داده است.
در این کتاب، او کنفرانسها و تظاهرات ضداسرائیل در دانشگاه خود و خیابانهای لسآنجلس را مستند میکند، از جمله یک همایش در سال ۲۰۱۴ که میگوید شرکتکنندگان شعارهای ضد اسرائیل فریاد زدند. بهقول پیر، تمایلات حامی حماس در دانشگاه از آن زمان بهویژه پس از ۷ اکتبر و جنگ در غزه رشد کردهاند.
پیر گفت: «به نظر من ایدهٔ عدم وجود اسرائیل به جریان اصلی رسیده است». او افزود: «قبل از این، مخالفان ما میگفتند: “ما مطمئناً دوست داریم اسرائیل وجود داشته باشد، بهشرط اینکه همانگونه رفتار کند که ما میخواهیم”».
پیر تکمیل کرد: «دیگر نه». «بهطور ناگهانی اینطور عادی شده است که مشروعیت وجود اسرائیل را رد کنیم، و این برایم نگرانکننده است».
«بهطور ناگهانی اینطور عادی شده است که مشروعیت وجود اسرائیل را رد کنیم، و این برایم نگرانکننده است»
از او در مورد تأثیرات سیاست اسرائیل نسبت به فلسطینیان — شامل جنگ علیه حماس در غزه که زیرساختهای غزه را ویران کرده است و برآوردهای غیرمطمئن وزارت بهداشت غزه که بهدست حماس است، حدود ۷۰٬۰۰۰ مرگ فلسطینی (بدون تمایز بین غیرنظامیان و نظامیان) را اعلام میکند — سؤال شد. هزاران نفر دیگر زخمی شدند. در پاسخ خود، او عمدتاً به اقدامات اسرائیل در کرانهٔ غربی اشاره کرد، از جملهٔ حملات مکرر نیروهای دفاعی اسرائیل.
او گفت: «حضور نیروی دفاعی اسرائیل در کرانهٔ غربی برای جلوگیری از برنامهریزی و اجرای حملات تروریستی در تلآویو و نتنیا ضروری است»، که اشارهای به حملهٔ انتحاری مرگبار سال ۲۰۰۲ در سدر پاسکا (عید فصح) خلال انتفاضهٔ دوم دارد.
پیر گفت: «غارت خانهها شببهشب دردناک است». «برای پسران اسرائیلی بسیار دردناک است که شبها بهسراغ مردم در لباس خواب بروند. اما تا زمانی که سلولهای تروریستی در حال برنامهریزی برای انجام حملات تروریست در مراکز غیرنظامی، از جمله تلآویو و حيفا، هستند، جمعآوری اطلاعات پیشگیرانه ضروری است. اسرائیل نمیتواند بهصورت یکباره کرانهٔ غربی را رها کند و امیدوار باشد که فرودگاه بنگورون امن بماند، در حالی که موشکها تا فاصلهٔ رامالله میرسند.»
از پیر پرسیده شد دربارهٔ منتقدان یهودی اسرائیل، که او آنها را «یهودیهای گذشته» مینامد، که بیشتر بر گذشته تمرکز دارند تا بر آینده.
«اسرائیل نمیتواند بهسادگی کرانهٔ غربی را یک شب رها کند و امیدوار باشد که فرودگاه بنگورون در فاصلهٔ موشکی از رامالله ایمن بماند»
پیر گفت: «بهدلیل مبنای فلسفی، آنها نمایندهٔ یهودیت اصلی در تاریخ یا سازمان فعلی آن نیستند». «میتوانید از ارتدکس به رفرم بروید — رهبری یا جوامع یهودی در این کشور بهشدت صهیونیست هستند، بهجز چند کنیسهٔ رفرم فوقپیشرفتمحور».
او گفت: «اگر به تاریخ یهودی نگاه کنید — اشتیاق به بازگشت به خانه و بازتاسیس حاکمیت در اسرائیل، همواره محور اصلی تفکر یهودی در طول تاریخ بوده است».
پیر افسوس میخورد که همکاران هیئت علمی بهتدریج در ابراز صهیونیسم خود بهصورت عمومی تردید میکنند. او از تشکیل گروه جدید صهیونیستی در میان هیئت علمی دانشگاه خوشحال است.
او گفت: «چهارصد استاد صهیونیست تصمیم گرفتهاند جلو بیایند و بگویند: «بس کافیست»».
اگرچه پیر از انتشار کتابش هیجانزده است، او اشاره میکند که بنیاد خلیلنامی پسر مرحوم وی دیگر بهقدری فعال نیست که روزگاری بود. این شامل تلاشهای آن برای ترویج گفتوگو بین یهودیان و مسلمانان میشود.
پیر گفت: «ما برنامهٔ قدرتمندی برای آوردن روزنامهنگاران از کشورهای با اکثریت مسلمان به ایالات متحده داشتیم». «ما برنامهٔ گفتوگو، گفتوگوهای دنیل پیر، گفتوگوهای مسلمان‑یهودی داشتیم. ما از شهری به شهر دیگر میرفتیم …
اما پیر دربارهٔ آیندهٔ این برنامه خوشبین نیست و دیدگاهی بدبینانه دارد.
او گفت: «کشورهایی که از آنها پژوهشگران روزنامهنگاری میگیریم، بهشدت زیونوفوبیک هستند — برای آنها پذیرفتن ایدهٔ یک دولت یهودی عادی بسیار دشوار است، و صهیونیسم جستجوی یهودیان برای نرمال بودن است».